Reis verslag 2025,

Vrijdag 29 augustus hebben we de bus bij ons vast verhuurbedrijf opgehaald en zoals gewoonlijk kregen wij weer een hele mooie aanbieding van Adrie Jonk of ook wel InQar in Purmerend.

Omdat we inmiddels allemaal wat ouder worden en het lijf het wonen in een bus voor 10 dagen toch wat begint op te spelen, hebben we dit keer een wat luxere bus geregeld. In plaats van een rechte achterbank hebben we nu allemaal een stoel die wat achterover kan. 

Deze Reis gaat Dara voor het eerst met ons mee. Dara is 25 en heeft er vreselijk veel zin in en is die zaterdagochtend al om 10:00 uur bij ons om te helpen met inladen van de bus.

Nadat we met een aanhangernet een soort scheidingswand hebben gemaakt achter de stoelen kunnen we beginnen met het inladen van de bus. Niet eerder hebben we zoveel verschillende spullen meegenomen      7 fietsen + een kinderfietsje 25 voetballen 225 winterjassen waarvan 80 nieuwe jassen. Natuurlijk hadden bijna alle adoptieouders een zelf samengesteld pakketje verzorgd en was er zelf een gitaar mee die al een aantal jaar bij ons in de opslag lag om die kant op verscheept te worden.

De Bus was klaar voor vertrek. Van zaterdag op zondag nacht zijn we vanuit Hoogwoud om 03:00 gaan rijden en haalden we onze reisgenoot Ad om 04:00 op ergens op een parkeerplaats bij de MC Donalds in Nieuwegein. Ad zijn tas in de bus en we kunnen verder. Zelden hebben we zo een voorspoedige reis gehad. Het rijden door Duitsland op een zondag gaat zoveel makkelijker dat we een goed gemiddelde halen en begin van de avond al op ons overnachtings adres zijn in een voorstadje van Maribor. 

We overnachten net als voorgaande jaren bij de Black Baron dit is een leuk hotel waar je goed kunt eten. We hadden een familiekamer geboekt, maar daar hadden we toch een andere voorstelling van. Twee aparte bedden op 1 kamer hadden we even niet begrepen. Ad is een hele aardige man, maar snurkt vreselijk. Dus even de kamer opnieuw indelen, 1 matras van het kleine trappetje af naar beneden. Hier het twee persoons bed van Marry en mij beetje opschuiven dan kan dat enen matras nog wel naast ons op de grond. Zo kwamen we toch allemaal aan onze nachtrust.

 

Natuurlijk zijn we allemaal wakker voordat de wekker gaat en besluiten we dat we maar gaan rijden. Ontbijten doen we wel in de bus. We hebben nog meer dan genoeg broodjes over van de dag ervoor en weggooien is zonde dus we gaan ruim een uur eerder rijden dan we hadden gepland. We hebben weer prachtig weer en ook nu gaat het zeer voorspoedig. De grens bij Gradiska komt al snel dichterbij en ook hier worden weer blij verrast. Waar we andere jaren 2 of soms wel 3 km file hadden door grenscontroles reden we nu zo naar de grens en hadden we maar 5 auto's voor ons.

Dit geeft bij de ervaren reisgenoten een gemixt gevoel "dit gaat geweldig, maar ze hebben nu alle tijd bij de controle" Als we aan de beurt zijn staat natuurlijk mijn oude bekende douanier ons alweer op te wachten. Natuurlijk moet ik uitstappen en de achterdeur openmaken. Hij kijkt zeer bedenkelijk, maar ik krijg na 15 jaar het vermoeden dat, dat zijn gewone gezicht is. Voor het eerst weet hij niet goed wat hij met de situatie aan moet en roept zijn meerdere erbij. Deze man had ik nog nooit eerder gezien, maar aan zijn strepen kon je zien dat hij redelijk hoog stond. De zijdeur moest ook open en daarna nogmaals de achterdeur. Hij vroeg wat het allemaal was. Ik heb uitgelegd dat het spullen waren voor vrienden en arme kinderen. Bij het inpakken van de bus hadden we een klein kinderfietsje goed in het zicht gelegd. Beide douaniers deden even overleggen en ik hield me van de onnozele, dat helpt bijna altijd. Blijkbaar wisten ze allebei niet zogoed wat ze er mee aan moesten en mochten we doorrijden.  

We zijn in Bosnië, na nog een 45 minuten rijden arriveren we in Banja Luka, Hier worden we opgewacht door de Directeur van Caritas en onze toegewezen tolk Adrijana. Voor Adrijana is het allemaal nog een beetje nieuw en onwennig ze is 26 jaar oud en ze werkt net 8 maanden bij Caritas en heeft nog geen idee wat haar te wachten staat. Ze heeft alleen te horen gekregen dat als ze doet wat we vragen het allemaal wel goed komt.  Na het leeghalen van de bus en natuurlijk gelijk weer laden van de spullen voor de eerste bezoeken diezelfde middag, begint ze al een klein beetje door te krijgen dat het best een drukke week voor haar gaat worden.

Diezelfde middag bezoeken we nog 2 gezinnen en eigenlijk hebben we spontaan een hele goede verdeling gemaakt. Ad en ik sjouwen de spullen in en uit de bus en de dames doen bij de gezinnen de interviews en dan zitten Ad en ik ergens lekker in de schaduw te genieten van het uitzicht of helpen we de kinderen met uitpakken of uitleg van een spelletje. Mooie werkverdeling vind ik zelf.  

Zoals gebruikelijk is het een druk programma voor de rest van de dagen, gezinnen bezoeken, natuurlijk heb je met het ene gezin meer dan met het andere gezin. Sommige gezinnen zie je vooruitgaan en andere blijven vechten tegen beter weten in. We hebben dit jaar bij een aantal van de 24 gezinnen gezien dat het zo goed gaat dat we, in overleg met Caritas afscheid van ze hebben genomen. Adoptieouders van die betreffende gezinnen worden hiervan op de hoogte gebracht.

In de avonden hebben we soms afgesproken met oud Caritas medewerkers die inmiddels tot vrienden zijn geworden. Adrijana pakt zaken snel op en blijkt goed bij ons team te passen gelukkig voor haar hebben wij ook Dara mee, het is Dara haar eerste Bosniëreis en is ongeveer net zo oud als Adrijana dus dat klikte gelijk goed. We hebben de hele reis prachtig weer en dat maakt het allemaal dat het een stuk makkelijker gaat. Spullen in en uit de bus met regen is toch minder leuk en nu we de reizen met 2 dagen verlengd hebben blijft er soms ook nog wat tijd over om ergens in de zon een bakje koffie of een ijsje te nuttigen. Dames in een interview en Ad en ik scoren ergens een kopje koffie en praten over wat er verbetert of verslechterd is de laatste jaren in Bosnië. Hierbij komt regelmatig zijn Utrechtse humor en accent naar voren en vliegt de tijd voorbij.

Als we bijna aan het einde van de reis zijn hebben wij nog een tegoedbon voor een etentje van de vader van Ivana. Ivana zat van jongs af aan bij ons in het adoptie programma en is daar uitgegroeid. Zij heeft een leuke vent aan de haak geslagen en is zomer 2024 met hem getrouwd. Marry en ik zijn toen uitgenodigd voor hun bruiloft. Wij zijn toen in onze zomervakantie die kant op gereden en hebben die dag in zijn geheel mogen meemaken. Aan het einde van die dag heeft de vader van Ivana ons uitgenodigd om te komen eten als bij ons volgende bezoek. Deze tegoedbon hebben wij natuurlijk verzilverd. Geweldig om te zien dat Ivana samen met haar moeder met zo weinig middelen zo een feestmaal konden serveren. In het kleine huisje met 9 personen eten. Een dag om nooit te vergeten!

Dan is het tijd om weer richting huis te gaan. Marry heeft samen Dara en Adrijana het eind gesprek gehad met de directeur en Ad en ik hebben onder het genot van een koffie en ijs de reis samen nog even geëvalueerd. De dames komen na het gesprek ook naar het terras waar we nog even een leuke foto maken en dan gaan we naar huis. De terugreis loopt zeker niet verkeerd en we overnachten in Duitsland. De volgende ochtend is het vreselijk slecht weer in Duitsland en is het opletten geblazen in het verkeer, met een bliksemactie weten we de bus net uit een grote botsing te houden en komen we allemaal met de schrik vrij. Dinsdag rond het middaguur leveren we Ad af bij zijn vriendin in Nieuwegein en rijden wij door naar Hoogwoud. Vanuit Hoogwoud pakt Dara haar auto terug naar huis en zit de reis er weer op.

Woensdags maken we de bus weer schoon en brengen hem terug naar de verhuurder en ruimen we de rest van de spullen op. En dan denk je dat je de donderdag even kan bijkomen en word ik gebeld door de zoon van Ad, met een vreselijk bericht. 

Ad is die woensdagmiddag overleden aan een hartstilstand. Zo een mooie reis waar we weer veel gezien en gedaan hebben, gelachen hebben tot tranen aan toe, en dan sta je weer met beide benen aan de grond.